سفير امام حسين عليه السلام با تنى چند از ياران خود به سوى در خروجى مسجد حركت كرد و تا آستانهء در بيش از ده تن وى را همراهى نكردند ، سپس از در خارج شد ، در حالى كه كسى نبود او را راهنمايى كند و يا به خانه خود پناه دهد و يا در مقابل دشمن يارى نمايد . حضرت مسلم بن عقيل با پوشاندن چهره خود در كوچه‌هاى كوفه به راه خود ادامه مىداد ولى نمىدانست به كجا برود و به چه كسى پناه بياورد « 1 » . در آن شب ، كوچه و بازارهاى منتهى به مسجد بزرگ خالى از عابرين و رهگذران بود ، در حالى كه اعراب با شب‌زنده‌دارى انس گرفته و در زمين سرسبز و آباد و يا در ميان كشتزارها ، گردهمايى و مجالس انس را تا پاسى از شب برپا مىداشتند ، ولى آن شب مسلم بن عقيل در دل سياهى هولناك شب تنها و

--> ( 1 ) بحار الانوار ج 44 ص 350